تو خود به صحبت امثال ما نپردازی


نظر به حال پریشان ما نیندازی

وصال ما و شما دیر متفق گردد


که من اسیر نیازم تو صاحب نازی

کجا به صید ملخ همتت فروآید


بدین صفت که تو باز بلندپروازی

به راستی که نه همبازی تو بودم من


تو شوخ دیده مگس بین که می کند بازی

ز دست ترک ختایی کسی جفا چندان


نمی برد که من از دست ترک شیرازی

و گر هلاک منت درخورست باکی نیست


قتیل عشق شهیدست و قاتلش غازی

کدام سنگ دلست آن که عیب ما گوید


گر آفتاب ببینی چو موم بگدازی

میسرت نشود سر عشق پوشیدن


که عاقبت بکند رنگ روی غمازی

چه جرم رفت که با ما سخن نمی گویی


چه دشمنیست که با دوستان نمی سازی

من از فراق تو بیچاره سیل می رانم


مثال ابر بهار و تو خیل می تازی

هنوز با همه بدعهدیت دعاگویم


که گر به قهر برانی به لطف بنوازی

تو همچو صاحب دیوان مکن که سعدی را


به یک ره از نظر خویشتن بیندازی